StukGoedFestival

Recensies en foto 's

De eerste avond van het StukGoedFestival

Op één avond verschillende korte voorstellingen laten zien, dat is de missie van het StukGoedFestival, een sympathiek klein festival dat wordt georganiseerd door Theater ’t Kapelletje. Een zeer geslaagd concept, want op de eerste avond – vrijdag 17 november – zorgde de afwisseling voor een plezierig programma.

Suikerboonfeeën

De avond begon met ‘The dance of the sugarplumb fairies’, een stuk van Ludmilla Bollow, gebracht door theatergroep Spin. Bollow is een Amerikaanse toneelauteur die onder meer eenakters en monologen voor vrouwen heeft geschreven. De Rotterdamse Judith van Gelder heeft er een aantal vertaald, waaronder deze.

De situatie is mooi: we zien twee vrouwen op leeftijd, gespeeld voor Corry van de Akker en Hanny Brussé die het podium moeten schoonmaken na een uitvoering van het ballet ‘De notenkraker’. Nadat ze enkele bekertjes van de achtergebleven punch hebben verorberd durven ze het aan een tutu en het kostuum van de vuurvogel aan te trekken en te dromen over een eigen show: De plompe suikerboonfeeën.

Het is een aardig stuk, maar ik had gehoopt op iets van conflict, en dat bleef uit. Wat beklijft: je bent nooit te oud om te dromen en je bent nooit te oud om een eigen show te verzinnen.

Een lepelverzameling

De tweede groep die het podium op kwam was de Engelstalige groep The Dead Pheasants met improvisatie theater. ‘Growing together’ noemen ze hun performance. Bij improvisatie theater worden personages en verhaal ter plekke verzonnen en nu mocht het publiek hieraan meedoen. Eerst door namen te verzinnen voor een stel en vervolgens door een beroep te verzinnen voor de man en een grote geheime wens voor de vrouw. De man kreeg de naam Tarzan en was an available plummer, de vrouw kreeg de naam Anneke en had als diepste wens beroemd te worden met haar lepelverzameling. Ga er maar aan staan. De spelers redden zich er goed uit. Improvisatietheater is pas interessant als de spelers meegaan in alles wat hun tegenspelers zeggen en doen. En dat deden deze dode fazanten.

Tinteldoosje

Het is altijd een wonder hoe licht de sfeer in een theater kan bepalen. De lampen die de twee technici van het theater – Nico Vellinga en Bran Soeters – tussen de tweede en de derde voorstelling op de vloer van het theater neerzetten en die de zwarte gordijnen een rode gloed gaven, schiepen verwachtingen. Zaten we in een nachtclub? Maar de verwachtingen kwamen niet uit. Wel kregen we een aangenaam optreden te zien van kleinkunstenaar Marcel Vaandrager die ons onderhield over een typisch Rotterdams woord als tinteldoosje. Voor de niet-Rotterdammers: het puntje van je elleboog dat meestal telefoonbotje wordt genoemd.

Vervolgens bracht Vaandrager een gedicht over muziek en de liefde en zong hij een eigen geschreven tekst op de muziek van ‘Waarom zijn de bergen zo hoog’ van Jules de Corte.

Levensvreugde

Een vast onderdeel van het StukGoedFestival is de Eendagsvlieg. Een regisseur en een aantal spelers beginnen ’s ochtends om 10.00 uur met niets en hebben ’s avond een voorstelling. Iris Buter, ooit de helft van clownsduo Ondersteboven, werkte de hele dag met Francien Schoenmaker, Arnold Zwanenburg en Jan van Bommel. Ze brachten een fysieke voorstelling waarin in korte scènetjes het-niet-meer-willen, het-ongelukkig-zijn onder invloed van muziek (Jan van Bommel op gitaar, accordeon, trom) veranderde in meer levensvreugde en in ontmoeting met een ander.

Weemoedig

Pianist en zanger Maarten Bakker is wel vaker te zien en te horen in Theater ’t Kapelletje. Maarten zingt vooral wat melancholieke liedjes, zoals op deze avond ‘Your song’ van Elton John en ‘Ze dekte de tafel’ van Toon Hermans. Ook de twee eigen liedjes die hij zong hebben een weemoedige inslag. Dat hij ook ander repertoire in zijn mars heeft liet hij horen met een swingend ‘Heartbreak Hotel’ van Elvis Presley.

Dialoog op rijm

Anneke Klerks en Wim van Dijk speelden vervolgens een echtpaar dat op rijm met elkaar praatte over een tante van wie ze een erfenis verwachten. De ouderwetse telefoon op tafel had een functie omdat de man werd gebeld door zijn tante. Maar waarom de vrouw zo fanatiek op haar rode typemachine zat te tikken? Geen idee. De rijm in de dialoog, geschreven door Menno Smit, deed sterk denken aan Sinterklaasrijmpjes en was daardoor wat flauw.

Humanity

De avond werd afgesloten met een dansperformance van Beau Delwel, met de intrigerende titel ‘H-U-M-A-N in search of humanity’. Het was een mooie performance, met krachtige, vaak hoekige bewegingen. Aan het eind ging de stroboscoop aan en leken haar bewegingen steeds gefragmenteerder te worden en zij als mens uiteen te vallen. Tot slot verdween ze achter het zijgordijn. Verdwijnt de mens? Of verdwijnt de menselijkheid?

Zang, dans, dialogen, bewegingstheater, improvisatie theater, het kwam allemaal voorbij op deze avond. Het was een plezierige en afwisselende avond, maar met weinig verrassingen en weinig momenten die raakten of uitnodigden tot nadenken. Wat mij betreft deed alleen het verontrustende einde van de performance van Beau Delwel dat.

Stukgoedfestival 18-11-2023

De tweede dag van het derde Stukgoedfestival, geprogrammeerd door Patrick Bruggeman en Reinier van Mourik.

Tijdens de naborrel van het Delfshavenfestival bleek dat Patrick een vacature voor recensent in de aanbieding had. Voor ik het wist strikte hij mij voor deze taak en, overmoedig door de wijn, zij ik oké! Ik kreeg oudere recensies toe gestuurd  geschreven door 3 professionele schrijvers.  Mij bekroop een unheimisch gevoel en vroeg me af ‘waar heb ik ja tegen gezegd? Maar…..  wie A zegt moet ook B zeggen.’

Dus deze avond mijn debuut en wie weet….  boort Patrick bij mij nieuw talent aan en ligt er voor mij als pensionado nog een nieuwe carrière in het verschiet, hoewel ik nog wel een paar lesjes kan volgen bij Willy Hilverda.

Ik wil de avonden kunnen vergelijken, dus reis ik vrijdagavond naar het Kapelletje en heb er een genoeglijke avond.

Zaterdagavond

Eindelijk regent het niet en fiets ik opgewekt naar de van der Sluysstraat.

De foyer stroomt vol en aan de deur moet Annemieke bezoekers de toegang weigeren omdat volverkocht is. Ja, ook bij het Theater ‘t Kapelletje is het zaak vooraf te reserveren’. 

We maken grapjes over mooie, oudere brildragende kale mannen met een smal gezicht die allemaal op elkaar gaan lijken. Deze grap wordt deze avond op het podium onderschreven, afgewisseld met enthousiaste jonge getalenteerde podiumkunstenaars. Het publiek is een afspiegeling van de acteurs.

Patrick leidt ons het theater in waar Reinier ons opwacht en de avond op humoristische wijze aan elkaar praat. 

We gaan zeven korte voorstellingen zien, een gevarieerd programma met zang, dans, mime, en teksttheater. Deze avond blijkt dat het publiek een goede medespeler kan zijn, dit geldt vooral voor het Improtheater, maar ook Kees Deenik en Zita Duson maken hier gebruik van. De toon die zij zetten zorgt voor een uitnodigende sfeer en het enthousiasme van de zaal stimuleert de spelers en levert goed spel op.

De avond start met de Maasstadspelers.

Onder regie van Hein Snijders spelen Liesbeth Petrus en Dim Rossen een scene uit de voorstelling “Still Life”” van Noel Coward.

Prachtig spel van Dim maar ook Liesbeth kan er wat van. Twee ervaren amateurspelers, die tegen het professionele niveau aan schurken. Terug naar de jaren 50. We zijn in stationsrestauratie van een vermoedelijk klein station want hier blijkt de trein nog te halen als de fluit allang al lang gefloten heeft. Een oudere dame maakt zich op voor haar gezelschap. Het blijkt een gesoigneerde oudere kale arts met bril die één keer per week zijn vriend, directeur in een ziekenhuis, vervangt.

De twee hebben elkaar deze dag ontmoet en zijn samen op stap geweest. Aan tafel maken zij nader kennis. Beiden blijken een degelijk leven te leiden, zijn getrouwd en hebben kinderen. Wat zij met elkaar uitgespookt hebben blijft onduidelijk maar roept bij de vrouw schuldgevoelens op. Meneer zit er niet mee en heeft waarschijnlijk meer ervaring op dit vlak. Als de arts enthousiast vertelt en het jongetje laat zien dat hij ooit was valt mevrouw hiervoor. Gaan zij elkaar terug zien??  De arts zal er volgende week na zijn dienst weer zijn, maar zij speelt ‘hard to get’ en laat het in het midden; wij weten wel beter!

Als zij hun tweede date hebben, kom ik graag weer kijken

Reinier kondigt de koningin van de havens aan, Zita Duson. Met haar liedjes brengt zij een ode aan Rotterdam en bezingt haar avonturen op zee en in diverse havens. Rotterdam Is een vaste pleisterplaats waar zij altijd weer terug komt en uiteraard in deze stad haar geluk vindt.Door haar bijzondere rood wit blauwe outfit (het groen van R’dam ontbreekt), waaronder een diadeem waarbij de maan door het bos een zeilschip beschijnt,  ben ik al geboeid. In combinatie met haar zang en aanslag op de ukelele krijgt ze de zaal mee.
Na een bewogen en losbandig leven op zee en in diverse havens, gaat zij met een lijf vol met tattoos van verloren liefdes, aan wal in Rotterdam. Hier vindt zij haar geluk en worden de tattoos verwijderd zodat wij tegen een blanke blondine aankijken. Met haar heldere stem brengt Zita bijna fluisterend maar toch goed verstaanbaar haar liedjes.

Bij het tweede nummer mag het publiek het refrein mee zingen, de eerste keer wat aarzelend maar het gezang zwelt aan en bij het laatste refrein zingt iedereen uit volle borst mee en is het jammer dat we ons bij het laatste nummer weer in moeten houden.

De straatvlinders met ‘Goed stuk’.

Lisa Otte, Piet Roos, Aad Luijendijk, Karin van der Meulen en Rob Hartog nemen ons mee op fietsvakantie en laten hen daarbij regisseren door Petra Prins. Een hilarische voorstelling waarbij de spelers al snel de lachers op hun hand hebben. Twee stadse vriendenstellen besluiten gezamenlijk op fietsvakantie te gaan, hoewel wat is stads?? In hun op elkaar afgestemde oranje outfit en volledig fietsuitrusting, dragen zij zowel de ANWB, als de koning, als Rotterdam een warm hart toe.
Hun eerste stop is in een uitspanning op het platteland. Hier worden zij door door de ober en een pianist onthaald. De tegenstellingen tussen stad en platteland worden karikaturaal neergezet,  evenals die tussen de twee stellen.

Natuurlijk doen de dames aan de lijn en letten op wat zij naar binnen werken, maar hebben toch de illusie dat hun fietstocht deze calorieën zal laten verdwijnen. Op verzoek serveert de ober koffie met havermelk en lachwekkend grote stukken taart met glutenvrije slagroom. Met hun Platina ANWB kaart hebben zij recht op een tweede en zelfs derde kopje koffie dus voldoende tijd voor 1 van beide stellen om de omgangsregels in hun vakantieverblijf aan de orde te stellen, het belooft een spannende week te worden.

Tijdens de voorstelling dacht ik dat ook dit een scène uit een groter stuk zou zijn, maar achteraf hoor ik dat het voort komt uit de voorpret van een reis naar Nieuw Zeeland die zij werkelijk met zijn vieren gaan ondernemen. Mochten deze ANWB stellen daar net zo veel plezier hebben als wij deze avond, dan zit het wel goed maar gaan zij de strijd om de regels aan, dan zou ik voor een gescheiden route kiezen.

Na de pauze Een experience met Verhalenmaker Kees Deenik, een ode aan Seth Kriebel

“Verhalen maken verhalen. Verbeelding laat ons anders kijken naar de wereld”

Bij binnenkomst kijkt Kees ons vanaf het podium spannings-  en verwachtingsvol aan. Evenals voor het publiek is het ook voor hem de vraag ‘waar gaat het vanavond naar toe?’ Kees spoort ons aan onze fantasie en verbeelding open te zetten, dus daar gaan we.

Kees leidt ons middels een verbeeldingsvolle virtuele tour, door het gebouw, de verhalen die zij verbergt en over de wereld. De route wordt door ons bepaald, de verhalen ontstaan in interactie met het publiek. Zo komt de Linde in de binnentuin tot leven, zij herinnert zich nog haarscherp het bombardement van 1943. We gaan verder via het jongerenproject aan de van der Sluysstraat, de Vereniging van eigenaren aan de Schiekade, passeren de familie van het Kapelletje en Dick in het theater. Een kleine groep uit het publiek verdwijnt in de lift, schiet door de liftschacht en bekijkt Rotterdam vanuit de lucht. Plotseling schiet de rest van het publiek onder de luide kreet “We gaan riede! Armen en benen binnenboord” met de tribune naar voren en door het dak. Zo werden ook wij gelanceerd en vlogen boven Rotterdam, Europa en verder om verenigd te worden met de lift. Helaas was de vlucht te kort om de wereldorde te herstellen;   Volgende keer een kwartiertje erbij Kees!

Improvisatietheater door theatergroep Risk.

Vier jonge enthousiaste improvisatieacteurs Hugo, Pien, Matthijs en Brent moeten het deze avond doen met de personages die wij hen toebedelen. Natuurlijk bedenkt de zaal geen voor de hand liggende zijrollen maar zij worden allen geaccepteerd en de spelers weten van alles iets te fabriceren. Zij maken handig gebruik van thema’s uit de eerdere voorstellingen. Zo bezwoer de drakentemmer met een half stokbrood en een restant glutenvrije slagroom van de Straatvlinders de Taikwondoleraar met smetvrees, tot hij ontdekt dat je met een stokbrood je doel niet bereikt.

De glazenwasser en een chirurg hebben een onmogelijke liefde waarbij de glazenwasser verwacht dat de chirurg thuis de ramen lapt en een val van de chirurg verwacht deze van de glazenwasser dat hij hem weer oplapt.

De Boef en zijn kleine zusje komen tijdens een inbraak tot een ongepland functioneringsgesprek en terug kijken op gemiste kansen in hun opvoeding. De inbraak verloopt rommelig, maar toch eindigen ze in de juwelenkist van Frans Timmermans. Valt hier voldoende te halen…. ???

Improtheater is zowel een uitdaging voor de spelers, maar kan dit ook zijn voor de toeschouwers. Dit viertal schotelt ons vermakelijk spel voor en niet alles kan goed en spitsvondig zijn

Fedde van der Spoel is samen met Ece Özler en Daviana Madeuro de uitdaging van de Eendagsvlieg aan gegaan. Zij hebben in één dag een performance gecreëerd waarmee ze aansluiten bij een actueel thema ‘de verkiezingen’. De voorstelling blinkt uit door kort krachtig de politieke arena te verbeelden. Er is gekozen voor een mimische voorstelling, een goede vorm voor een productie waarin geen tijd is voor het schrijven en leren van tekst.  

Met het nummer ‘I wanna rule the world!’van Ten CC start de voorstelling, tevens de titel van het stuk.

We zien twee politici die zich ogenschijnlijk identiek opmaken voor de dag; weloverwogen kleden zij zich naar de manier waarop zij gezien willen worden en maken zich op voor hun verbale duel. De politici verkopen zich aan het volk en hebben duidelijk een tegengesteld partijprogramma. We zien de vriendelijke en uitnodigende politicus en de machtswellusteling, de dictor in de dop. Het duel gaat van vriendelijk, naar agressief, naar rollebollen en vechten over het podium, het gevecht wordt beslecht in een verzoenden omhelzing. Het spel was indringend en verfijnd. Mooi hoe in korte tijdspanne en met voorspellende blik de realiteit woordeloos en begrijpelijk in beeld wordt gebracht.

Afsluiter was een verhaal- zang- en dansperformance onder choreografie van  Neil Dolan met het BubbleBox Theater.  Performers: Hilde en Simone.

Simone en Hilde vertellen beiden op theatrale wijze een persoonlijk verhaal, gevolgd door prachtig gezongen liedjes en dans.

Het engels van Simone was voor mij iets te snel, waardoor ik de finesses van haar verhaal miste. Ik waande me aan boord van een cruiseschip in de jaren 50; haar gevoel drukt in het nummer ‘Let me be your right hand man’ met haar zuivere en heldere stem galmt dit nummer door het schip.

Het verhaal van Hilde was gelukkig wel goed te verstaan. Ze beschreef haar thuisgevoel, het gezin waarin ze opgroeide en waarnaar steeds weer met verlangen naar terug keert. Met zachte, hese stem vertolkte ze haar gevoel in het nummer ‘Home’; bijzonder dat ze dit combineerde met een mooie dans en prachtige schaduwen. Een knappe prestatie om zang en dans zo te combineren.

De hele avond hebben we kunnen genieten van het lichtplan van Nico Vellinga en het geluid Bram Soeters. Bij deze voorstelling kwam dit extra goed tot zijn recht. 

Inmiddels is Neil een vaste maker van het festival, ik hoop hem zeker weer terug te zien. .

Reinier sluit af en weet ons er nog van te doordringen dat de wintervoorstelling spectaculair zal worden dankzij de Hond!

Ik kijk terug op een geslaagde avond en vraag mij af “kijk ik met een schrijfblok in de hand anders of is deze avond echt beter dan de eerste avond van het festival?” Voor mij in ieder geval wel en ook als je geen enkele speler kent zal deze editie van Stukgoedfestival de meeste bezoekers een genoeglijke avond bezorgen.

En…. hoe mijn carrière verder zal verlopen valt nog te bezien.